จะเอาอะไรมาวัดค่าความเป็นคน ?

อันที่จริงก็บ่นไปงั้นครับ ได้ได้คิดมากอะไร แต่ก็อยากจะระบายก็บล็อกไม่ค่อยมีคนอ่านก็เลยมาโพสระบายไว้งั้น

ใครเข้ามาอ่านก็อย่าตกใจนะ วี ไม่ได้ว่าเธอหรอก

เรื่องมันเป็นงี้ วันนี้วีไปเจอคนสุดยอดแห่งความน่าเกรียจมา อยู่แบบคนกันเองๆนี้หล่ะ ไม่บอกหรอกนะว่าใคร คนน่าเกรียจไม่ใช่เพราะน่าตาหน้าเกลียดหรอกนะ แต่เป็นสิ่งที่อยู่ข้างใจจิตใจเค้าคนนั้นมากกว่าที่น่าเกรียจ และในสิ่งโสมมที่สุดในบาป 6 อย่างก็มีการดูถูกผู้อื่น น่าชิงชังที่สุด เป็นมหาบาปข้อ 1 ด้วย วีรู้นะ นายหน่ะเก่งไปทุกอย่าง ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดีหมด ไม่เหมือนวีที่ทำอะไรไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวจิงมั๊ย ?

แล้วไม่รู้เหมือนกันนะ เวลานายมองลงมาจากที่สูงๆที่นายอยู่มาสู่วีที่อยู่เบื้องล้างหน่ะนายอาจรู้สึกขัดหูขัดตาในความงี่เง่าอันเป็นชีวิตยับๆส่วนตัวของวีเลยทำให้พาลไม่พอใจวีวีก็ไม่รู้ เวลานายพูดถากถางหน่ะ ถึงวีจะไม่ตอบโต้เพราะรู้ว่าตอบโต้ไปก็เท่านั้นเพราะมันก็เป็นความจริง วีแค่อยากมีความสุขไปกับการล่องลอยในห่วงกระแสจักวาล เพราะวีเองไม่ได้สำคัญอะไร ไม่เหมือนนายที่เป็นคนสำคัญของทุกๆคน วีแค่อยากบอกว่าจิงๆแล้ววีก็คิดนะ มันเจ็บในใจเรื่อยๆเวลาถูกถากถาง วี ก็ เป็นวี ไม่มีมากหรือน้อยไปกว่านี้ แล้วมันพิดเหรอที่วีจะทำตัวในความเป็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเราเอง

วีไม่ได้เป็นคนที่ยิ่งใหญ่เหมือนใครหลายๆคน แต่ในตัววีก็มีความภูมิใจในสิ่งที่วีเป็นอยู่นะ เพราะฉนั้น เลิกทีเถอะที่จะเอาเรื่องส่วนตัวที่เป็น "เอลฟ์" มาล้อเลียนเพื่อความสนุกสนานหน่ะ แรกๆก็รู้สึกดีนะที่มีคนหัวเราะ วีก็รู้สึกดี แต่พอนานวันเข้ามันกลับเป็นเรื่องเยาะเย้ยให้ขายหน้า ตัววีเองก็รู้สึกแย่ แต่จะให้ตอบโต้อะไรก็ไม่ได้เพราวีคิดว่าทุกๆคนในที่นี้คือเพื่อน "เพื่อน" ที่สำคัญในสังคมใหม่ที่ "พรหมลิขิต" ได้นำพาวีมาเจอกับทุกๆคน วีว่าตัววีเองแคร์ความรู้สึกของ "เพื่อนทุกคนนะ แต่ตัวีเองกลับไม่รู้เลยว่ามี "เพื่อน" กี่คนที่แคร์ความรู้สึกวีบ้าง

ไม่ใช่แค่เรื่องเอลฟ์อะไรนั้นอย่างเดียวหรอกนะ เรื่องคะแนนสอบเองก็เหมือนกัน คะแนนที่ออกมาไม่ดีนักหรอกนะ เพราะงั้นไม่ต้องมาถากถางเจ็บๆหรอกนะ ตัววีรู้ตัววีเองมากกว่าใคร จิงที่คะแนน csc eng mat วีมันแย่ จนวันนึงวีเกือบดรอป eng ไปแล้วด้วยซ้ำ เวลาแบบนี้หน่ะมันหดหู่นะ ก็วีมันโง่นิ ไม่ได้เกิดมาฉลาดเลิศล้ำเหมือนใครบางคน เพราะงั้นก็ขอให้มันจบเถอะ

บางทีนายอาจจะเกิดมาเพื่อเป็นคนที่เรียนเก่งแต่การแคร์ความรู้สึกคนอื่นติด-ก็ได้ ส่วนวีเกิดมาเพื่อล่องลอย เรียนก็แย่ แต่บางวิชาก็ออกมาได้ดีเหมือนที่ตั้งใจบ้าง เพราะงั้นอย่ามาตัดสินคนโดยเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานเลยนะ มันสร้างความเจ็บปวดให้วีโดยบางทีนายอาจไม่ร้ตัว

เส้นใยอันเดียวสานทอในพรม จึงงามน่าชมจับสายตา

คงไม่อาจรู้คุณค่า มันมอบให้กับผ้าอันนั้น....

หินที่อยู่สุดผาไกลจับ ลิบลับผาอันชัน หรือจะมองตัวว่าสำคัญ ... เกินอันที่เชิงเพียงใด

จะมองยังไงว่าตัวคนนั้น มีความสำคัยเท่าไร

ไม่ใช้ด้วงตาของคนทั้วไปแต่จงมองด้วยตา ด้วยตาของฟ้าเบื้องบน

..................................

ถ้าเจ้าเจอทองในทะเลทราย หรือจะสู้บ่อน้ำใส

และเกะที่มองเจ้านาย ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเจ้าแผ่นดิน

และถ้าใครคนนึงจะสูญสิ้นอาจจะสิ้นคุณค่าของคน...

หรืออาจเป็นกำเนิดของตัวตน เริ่มต้นได้งามดังใจ........

.....................................

สิ่งใดเป็นตัชี้ค่าแห่งคน ใช่ที่รวยหรือจนเท่าไร

การเอามา...หรือให้ไป......

คำตอบมีไว้ คำตอบมีไว้ให้ใครที่ใอง ที่มองด้วยตา ที่มองด้วยดวงตาของฟ้าเบื้องบน

......................

เราจึงเต็มใจและพร้อมแบ่งปัน เราเองนั้นยังต้องทน

เมื่อรู้ซึ่งถึงคำว่ายากจน เจ้าจักมีล้นจนทั้ว

ใครจะยืนฝืนโชคชะตา อนาคตมองไม่เห็น บางครั้งเมื่อเจ้ายังก้าวไม่เป็น

เจ้าจึงเรียนเพื่อเต้นต่อไป ... เจ้าจึงเรียนเพื่อเต้นต่อไป

.....................

แล้วเราจะตีค่าคนอย่างไร กำลังซื้อหรือสร้างสรรค์ ดาวงตาคนคงไม่เห็นสิ่งนั้น

มองด้วยตาแห่งฟ้า...จงมองลงมา...จงมองลงมา...จงมองลงมาด้วยตา...ด้วยดวงตาของฟ้าเบื้องบน

End

---------------------------------------------------------------------------------

บางคนอาจจะว่าวีบ้านะ วีก็บ้าจริงๆนั้นหล่ะ คงรู้ใช่มั๊ย ตาแห่งฟ้าเบื้องบนเป็นใคร พระผู้เป็นเจ้าไง พระมหาคีตกาลแห่งวี ที่วียังมีความสุขอยู่นี้เพราะมีกำลังใจของใครที่มองอยู่บนฟ้าเบื้องบนไง คงคิดใช่มั๊ยหล่ะว่าพระเจ้าเป็นเรื่องไร้สาระ เรื่องนี้ใช้ความจริงตัดสินไม่ได้หรอก เพราะมันเป็นเรื่องของจิตใจ ของอ่านนี้ดูนะ

ชายผู้หนึ่งส่งเสียงกระซิบ "พระเจ้า โปรดตรัสกับข้าด้วย"

เสียงนกในท้องทุ่งขับขาน แต่เขาก็ไม่ได้ยิน

เขาจึงตะโกนต่อไปว่า "พระเจ้า โปรดตรัสกับข้าด้วย"

เสียงฟ้าคำรามข้ามนภามาศ แต่เขาก็ไม่ได้ฟัง

ชายคนเดิมมองไปรอบตนเอง กล่าวว่า "พระเจ้า โปรดให้ข้าได้เห็นพระองค์ด้วยเถิด"

ดาวดวงหนึ่งกระพริบแสงแจ่มจรัส แต่เขาก็ไม่เห็น

เขาตะโกนต่อไปว่า "พระเจ้าโปรดสำแดงการอัศจรรย์สักอย่างหนึ่ง"

ชีวิตหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น แต่เขาก็ไม่สังเกต

เขาร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง "สัมผัสข้าด้วยเถิดพระเจ้า ให้ข้ารู้ว่าพระองค์อยู่ที่นี่"

จากเบื้องบน พระเจ้าเอื้อมหัตถ์ลงมาแตะชายคนนั้น

แต่เขากลับใช้มือปัดผีเสื้อที่บินมาเกาะ และเดินจากไป ขอบบทความนี้มาก

ชอบการเปรียบเทียบของเขามากเลย ลึกซึ้งดี